Ouwer worren… ge moetter mee laachen

6. Over Rien1

Oneliners… oftewel enkele passages als voorproefje.


Weet u nog hoe het vroeger was? En dan niet welke politieke partijen er aan de macht waren of wie de hoeveelste president van Amerika was. Nee, weet u nog hoe de ‘gewone’ dingen er vroeger aan toe gingen? De gewone dingen die we allemaal hebben meegemaakt, maar die eigelijk te bijzonder zijn om zomaar te vergeten. Zeker in deze huidige tijd waarin alles anders, sneller en digitaler is. Onderstaande oneliners geven een korte impressie van de voordracht ‘Ouwer worren’ van Rien Vermaire, waarin hij herinneringen aan de ‘goeie ouwe ‘pre-digitale’ tèèd’ ophaalt.

Vruuger war ut zo als ge met een nieuw speelkameraadje thuis kwam, dan was het irste wat ze vroegen: Van wie zèdde gij er enen, waar komde gij vandaan, wat doet jullie pa. En hoe hiet jullie moeder middurre meisjesnoam??? En als het dan niet beviel, zeei ons moeder altèd: Ik zou er mar niet zolang mee speulen jongen…

En als we dan teveel uit de pan haalde, dan zeei ons moeder: Hee wocht is effkus, het hoeft nie meepersaant, sommedeene, onverdoens, a tout par tout, achtermekaare, allemol ineens tegelèèk op. Mèrrege is ook nog unnen dag.

Want weet je wat het vroeger ook was, ge had toch hillemol niks. Witte waar ge vruuger veul van had. Erremoei, doar hadde unnen hoop van… En als ge iets had, dan moestte het samen delen.

Ze hebben ons vruuger hil wat wijs gemaokt. Wat denkte van dun ooievaar met zijn kleine kindjes, Klaas Vaak met zand in de oogjes, Sinterklaas met zijn kadootjes, en nog veul meer.

En dan nou deze tèèd… Zelfs ons klèènkènder maokte al niks meer wijs. Ze weten het voort gelijk. Ze weten voort meer van buiten als wij vruuger gelezen hebben.

Dè was nog in de tèèd dat ons moeder van een gordijn een broek veur mèn maakte toen ik naar de eerste klas van de lagere school ging – en die broek paaste toen ik in de zesde klas zaat…

Wij hadden thuis nog zo’n ouwerwetse plonsplee. Kènde die nog??? Was die plonsplee kapot, dan repareerde onze pa die met wat dekseltjes van een sigarenkistje. Hij zeei: die zèn un bietje glad, niet zo dik en dat zit wat gemakker.

Hèdde gullie dè nou ook, hèdde gullie dè nou ook… daggu iemand op straot tegenkomt en dègge denkt: Hoe hiettie ôk alwir, van wie is ur dè ôk wir enen. Goed weten en níe op dieen naam kunnen komen…

Haost iedereen had vruuger unnen bijnaam. De mooiste bijnaam die ik ooit heb geheurd was van ons tante Leen. Ons tante Leen had gitzwart haar, tot aan dur kont toe. Wat denk je hoe ze die noemde? Wa denkte??? LEEN ERDAL

Ons moeder ging ’s avonds om zes uur de straat in, iedereen kon het horen: Cees, Jan, Peter, Annie, Rienie: mulkepap, binnenkomen, eten, plassen en te bed… Mar tegenwoordig sturen ze een SMS-je: Humphrey, tijd voor je bedje en je biologische cornflakes… En dan SMS-t Humphrey terug: Humphrey maakt zelf wel uit hoe laat hij te bed gaat.

Dè was nog in de tèèd van Sinterkloas dè wij mi drie bruurs in één bed sliepen. En as het dan echt spannend wier, dan dreven wij mi zun drieen zou deur dè bed henen. Wij waren de irste bij ons in de buurt mi un eigen waterbed…

Hèdde gullie dat nou ook, hèdde gullie dat ook, dat ge het af en toe niet goed verstaat? Dèggut niet goed heurt… Dat komt bijvoorbeeld omdat de Tillevisie of de radio dan te hard staat. Dat heb ik ook.

Enthousiaste reacties over de hele voordracht leest u hier!